2fdfj Maurycy Fabisz - „Bardzo Stary Testament”

Zdarzyło się, że Pan Bóg – jeszcze młody i pełen entuzjazmu – stworzył sobie coś

niedużego, aby mieć jakieś hobby i zajęcie na nudne wieczory; coś co cieszy i pozwala

się rozerwać jednocześnie będąc niedrogie i mało absorbujące – jednym słowem: świat.

Nie było to jego główne zajęcie, ale każdego dnia systematycznie poświęcał mu godzinkę

czy dwie w porze popołudniowej. Przez resztę czasu świat stał sobie na półce, wśród

innych.

Bóg był z niego zadowolony. Nadzwyczaj szybko udało mu się bowiem skonfigurować

wszystkie konieczne składniki i dobrać do nich odpowiednie parametry. Sam, bez

pomocy dorosłych, ułożył też jego fundamentalne algorytmy i sformułował zasadnicze

prawa fizyczne. Potem jeszcze raz wszystko sprawdził. Symulacja nie wykazała błędów.

Bóg uruchomił zatem swój nowy świat i ze wstrzymanym oddechem obserwował jego

pierwsze multiplikacje. Choć jeszcze sobie z tego nie zdawał sprawy, fascynacja której

właśnie doświadczał miała być jedną z ostatnich w jego życiu. Bogowie bowiem starzeją

się bardzo szybko, jest to wpisane w ich genom. Nie sposób uniknąć zgorzknienia kiedy

się jest wszechwiedzącym.

Tymczasem jednak zrobiło się późno i Bóg, choć niechętnie, musiał oderwać się od

swej zabawki. Zostawił ją na biurku i poszedł spać.

Nazajutrz nie miał czasu, a potem znów wypadło mu kilka spraw, więc w sumie do

swojego nowego niedużego świata zajrzał dopiero po dwóch tygodniach. Świat, jak to

świat, działał sobie przez ten czas i – co trzeba zapisać na dobro Boga – ani razu się nie

zawiesił. Ale Bóg stwierdził, że już nie rozumie zachodzących w nim procesów. Gdzieś po

drodze sprawy wymknęły mu się spod kontroli. Świat ewoluował, przekonfigurował się

i nie był już tym samym światem co na początku. Stał się autonomiczny. Nie pasował już

do niego żaden z boskich kodów startowych.

Bóg nie wiedział, czy to dobrze – nawet czuł się poniekąd zaniepokojony – ale na

obronie pracy rzecz przedstawił jako sukces. W istocie: powołał do istnienia coś, co

okazało się nie tylko samoświadome ale i samokreatywne. Jego istnieniu nadał bieg,

a ono już samo zajęło się swym dalszym rozwojem. Zapoczątkował płodny proces, będąc

jednocześnie ojcem wszystkich jego przyszłych potencjalnych możliwości i dokonań.

Komisja nie była zgodna, niemniej Bóg zaliczenie otrzymał.

Mając to już z głowy, na spokojnie i bez świadomości zbliżającego się terminu, Bóg

poważnie zabrał się do swego niedużego świata. Postanowił go naprawić. Zaczął od

wysyłania emisariuszy.

Naprodukował ich kilkudziesięciu nim zrozumiał, że to do niczego nie prowadzi.

Większość bowiem ulegała zainfekowaniu natychmiast po wejściu do świata.

Ich działania obracały się przeciwko nim samym. Wszyscy kończyli marnie – bywali

topieni, paleni, kamienowani, żywcem grzebani albo przybijani do różnych rzeczy. Jeżeli

zaś jakimś cudem udawało im się tego uniknąć, popadali w pychę i sami pokazowo

wszystko psuli, tak że koledzy Boga pokładali się od tego ze śmiechu i zacierali ręce aż

iskrzyło.

O tym, że żaden swej misji nie wypełnił – świata nie ustabilizował, błędów nie usunął,

nierówności nie wyrównał, głodnych nie nakarmił, spragnionych nie napoił,

a niewyspanych nie przespał – nie warto nawet wspominać. Podgrzali tylko atmosferę,

zgalwanizowali klimat i rozbełtali jego, Boga, medialny wizerunek. Wygenerowali też przy

okazji tyle sprzecznych teorii, że można wśród nich było znaleźć dowód na wszystko.

W skali globalnej zaś pojawiało się coraz więcej krytycznych wyjątków. Wspomaganie

transcendentalne nie nadążało. System tracił stabilność.

Bóg, nagle zniechęcony i starczo zgorzkniały (ten błyskawiczny upływ boskiego

czasu!), w przypływie irytacji zrzucił świat z biurka i kopnął go w kąt. Ostatecznie, co go

to mogło obchodzić? Zrobił swoje, dostał, co chciał i już. A resztą – o ile w ogóle

jakakolwiek reszta musi być – niech się ten świat martwi sam, skoro jest taki twórczy.

Bóg założył pepegi i wyszedł na jednego.

Przy trzecim czy czwartym myśli Boga zaczęły jednak orbitować z powrotem w stronę

tego niedużego świata. W stanie przyjemnego zamroczenia owiewającego jego

niezmierzony intelekt, Bóg dywagował:

– Jeśli mnie tam nie ma, a świat działa nadal, mimo tego, że go odrzuciłem, to po

pewnym czasie może on dojść do przekonania, że jak on nie jest potrzebny mnie, tak i ja

jemu nie zdaję się na nic i do niczego nie służę.

Bóg zamówił następną kolejkę i dumał dalej:

– I będzie mieć poniekąd ten świat rację. Gdyż przecież zaprojektowałem mu

współbieżne systemy samoregulacji – gad psuje się i naprawia automatycznie, z definicji.

Fakt, że ja to wszystko wymyśliłem niczego nie dowodzi. Możliwe, że świat sam doszedłby

do tego. Widzę to po tym, czego udało mu się dokonać. Mógłby zresztą osiągnąć ten

wynik zaczynając od czegoś nieskończenie mniej skomplikowanego niż moje formuły – na

przykład od przypadkowego połączenia dwóch nieważkich neutrin. Zajęłoby mu to więcej

czasu, zgoda, ale czas to przecież tylko wykładnia rozpraszania się ciepła – może być taki

albo inny.

Bóg dwoma palcami wykonał w stronę barmana międzynarodowy gest mający

obrazować odległość pomiędzy poziomem płynu a dnem zawierającej go szklanki. Zaczął

reasumować:

– Ergo: w tej chwili mógłbym dla niego nie istnieć. Mogłoby nawet mnie w ogóle

nigdy nie być. Nie istnieję ponieważ nie istniałem.

W tej samej chwili zniknął. Taka bowiem była siła jego woli, że nic nie mogło jej się

oprzeć. Kiedy już tak przez jakiś czas go nie było zreflektował się i wrócił na miejsce.

– Głupie żarty – stwierdził. – Już ja mu pokażę.

Zapłacił, co był winien i wyszedł.

W domu pochylił się nad swoim światem, który wciąż jeszcze działał, Bóg wie jakim

cudem. Co prawda, był już bardzo rozchwierutany i co chwila gubił się, powracając

w rozwoju do początku poprzedniej epoki. Ale zawsze jakoś odnajdował drogę ku

kolejnej obiecującej i jak zwykle totalnej katastrofie. Wychodził z niej, otrząsał się

i natychmiast brnął dalej.

Bóg policzył szeptem do trzech, po czym odciął swemu światu zasilanie. Nastała

ciemność, najdoskonalszy – jak twierdzą złośliwcy – efekt jego dotychczasowych

poczynań. Potem wyczyścił rejestry, przelogował rekordy startowe i uruchomił wszystko

od nowa. Znów był w punkcie wyjścia. Znów jeszcze nie było za późno.

Przez pewną chwilę – króciutką w skali geologicznej, lecz w tym czasie w jego małym

świecie zdążyło narodzić się i zaginąć kilka wysoko rozwiniętych cywilizacji – Bóg

zastanawiał się czy tym razem nie udać się tam samemu, osobiście. Potem znów wrócił

myślą do nieudanej serii emisariuszy, a następnie rozważył ryzykowny eksperyment

połączenia tych dwóch rozwiązań w jakiś sprytny, olśniewający z punktu naukowego

sposób.

Jedna z dotychczas wypracowanych hipotez głosi, że chwila ta trwa nadal i powinna

minąć nie wcześniej niż przez upływem chiliady. Akademicy nie są jednak zgodni

w sprawie kilku kluczowych zagadnień, jak na przykład to, czy problem którym się

zajmują w ogóle istnieje.

Decyzja, jaką Bóg ma podjąć stała się też przedmiotem zainteresowania niektórych

bukmacherów. W konfidencji wyrażają oni jednak pogląd, że tak naprawdę do żadnego

rozstrzygnięcia nie dojdzie. Jako powód podają ogólnie znany poziom kształcenia na

niektórych wyższych uczelniach.

ukryj reklamy